Xanthomonas campestris

Xanthomonas należy do rodziny Pseudomonaceae. Wszystkie organizmy tego rodzaju są patogenami roślin. Xanthomonas Pathovars zakaża wiele typów roślin łącznie z niektórymi roślinami uprawianymi przez rolników jak np. kapusta, fasola, cytryny, grejpfruty, bawełna, ryż, truskawki, pomidory wywołując czarną zgniliznę będącą przyczyną dużych strat w rolnictwie. Bakterie Xanthomonas przypominają pojedyncze proste pręty o szerokości 0,4 ± 0,7 mm i długośći 0,7 ± 1,8 mm. Należą do bakterii gram ujemnych posiadają zdolność ruchu dzięki pojedynczej polarnej wici (1.7 ± 3 mm długości) Drobnoustrój ten jest chemiorganotrofem i obligatoryjnym aerobem. Bakteria nie przeprowadza nitryfikacji i produkuje katalazę. Kolonie są zwykle żółte, gładkie i lepkie. Xanthomonas wytwarza polisacharydową otoczkę zbudowaną gumy ksantanowej, prawdopodobnie jej lepkość jest odpowiedzialna za stany chorobowe roślin. Xsanthomonas campestris jest najczęściej używanym szczepem w produkcji gumy ksantanowej. Bakteria ta rośnie na wszystkich standardowych podłożach laboratoryjnych do hodowli bakterii. Optimum temperaturowe do rozwoju tej bakterii mieści się miedzy 25-30°C

F. Garccia-Ochoa et al. / Biotechnology Advances 18 (2000) 549±579

Do produkcji ksantanu zdolne są również: Xanthomonas phaseolis, Xanthomonas malvacearum, Xanthomonas carotae, Xanthomonas manihotis oraz Xanthomonas jugandlis, jednak najwydajniej produkującym go gatunkiem jest właśnie X. campestris.

Taksonomia:

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/Taxonomy/Browser/wwwtax.cgi?id=339

  Bacteria; Proteobacteria; Gammaproteobacteria; Xanthomonadales; Xanthomonadaceae; Xanthomonas; Xanthomonas campestris

Xanthomonas campestris pv. abberans
Xanthomonas campestris pv. alangii
Xanthomonas campestris pv. amaranthicola
Xanthomonas campestris pv. amoraciae
Xanthomonas campestris pv. amorphophalli
Xanthomonas campestris pv. aracearum
Xanthomonas campestris pv. arecae
Xanthomonas campestris pv. argemones
Xanthomonas campestris pv. armoraciae
Xanthomonas campestris pv. arracaciae
Xanthomonas campestris pv. azadirachtae
Xanthomonas campestris pv. badrii
Xanthomonas campestris pv. barbareae
Xanthomonas campestris pv. begoniae
Xanthomonas campestris pv. betae
Xanthomonas campestris pv. bilvae
Xanthomonas campestris pv. blepharidis
Xanthomonas campestris pv. campestris
- Xanthomonas campestris pv. campestris str. 8004
- Xanthomonas campestris pv. campestris str. ATCC 33913
- Xanthomonas campestris pv. campestris str. B100

Xanthomonas campestris pv. cannabis
Xanthomonas campestris pv. cannae
Xanthomonas campestris pv. carissae
Xanthomonas campestris pv. carotae
Xanthomonas campestris pv. centellae
Xanthomonas campestris pv. clerodendri
Xanthomonas campestris pv. convolvuli
Xanthomonas campestris pv. coriandri
Xanthomonas campestris pv. cyanopsidis
Xanthomonas campestris pv. daturae
Xanthomonas campestris pv. dieffenbachiae
Xanthomonas campestris pv. durantae
Xanthomonas campestris pv. esculenti
Xanthomonas campestris pv. eucalypti
Xanthomonas campestris pv. euphorbiae
Xanthomonas campestris pv. fici
Xanthomonas campestris pv. glycines
Xanthomonas campestris pv. guizotiae
Xanthomonas campestris pv. gummisudans
Xanthomonas campestris pv. hederae
Xanthomonas campestris pv. heliotropii
Xanthomonas campestris pv. incanae
Xanthomonas campestris pv. ionidii
Xanthomonas campestris pv. lantanae
Xanthomonas campestris pv. laureliae
Xanthomonas campestris pv. lawsoniae
Xanthomonas campestris pv. leeana
Xanthomonas campestris pv. leersiae
Xanthomonas campestris pv. malloti
Xanthomonas campestris pv. mangiferaeindicae (agent of mango bacterial black spot)
Xanthomonas campestris pv. merremiae
Xanthomonas campestris pv. mirabilis
Xanthomonas campestris pv. musacearum
Xanthomonas campestris pv. nigromaculans
Xanthomonas campestris pv. olitorii
Xanthomonas campestris pv. oryzae
Xanthomonas campestris pv. papavericola
Xanthomonas campestris pv. parthenii
Xanthomonas campestris pv. passiflorae
Xanthomonas campestris pv. paulliniae
Xanthomonas campestris pv. pelargonii
Xanthomonas campestris pv. pennamericanum
Xanthomonas campestris pv. phaseoli
Xanthomonas campestris pv. phormiicola
Xanthomonas campestris pv. physalidis
Xanthomonas campestris pv. plantaginis
Xanthomonas campestris pv. poinsettiicola
Xanthomonas campestris pv. raphani
Xanthomonas campestris pv. sesami
Xanthomonas campestris pv. spermacoces
Xanthomonas campestris pv. syngonii
Xanthomonas campestris pv. thespesiae
Xanthomonas campestris pv. thirumalacharii
Xanthomonas campestris pv. tribuli
Xanthomonas campestris pv. trichodesmae
Xanthomonas campestris pv. uppalii
Xanthomonas campestris pv. vasculorum
Xanthomonas campestris pv. vasicola
Xanthomonas campestris pv. veroniae
Xanthomonas campestris pv. viegasii
Xanthomonas campestris pv. vignicola
Xanthomonas campestris pv. vitians (bacterial leaf spot pathogen of lettuce)
Xanthomonas campestris pv. viticola
Xanthomonas campestris pv. vitiscarnosae
Xanthomonas campestris pv. vitistrifoliae
Xanthomonas campestris pv. vitiswoodrowii
Xanthomonas campestris pv. zantedeschiae
Xanthomonas campestris pv. zingibericola
Xanthomonas campestris pv. zinniae

Inne gatunki Xanthomonas

Xanthomonas axonopodis. Wywołuje zrakowacenie liści, ziaren i owoców drzew cytrusowych. Zakarzone owoce są niegroźne dla zdrowia ludzi, tracą jednak na wartości rynkowej. Straty powodowane przez ten gatunek Xanthomonas jest poważnym problemem w Stanach Zjednoczonych, Australii i Brazylii.

Xanthomonas oryzae, jak sama nazwa wskazuje zakarza rośliny ryżu. Gen odporności Xa21 pochodzący od Oryza longistaminata został wprowadzony do genomu Oryza sativa.

Przykładowe medium selekcyjne

Ekstrat z drożdży: 3g/L
Ekstrat słodowy: 3g/L
Pepton: 5g/L
Glukoza: 10g/L
Agar: 20g/L

Przykładowe zmiany na liściach

Więdnięcie i uszkodzenia liści Geranium powodowane przez Xanthomonas

http://www.ipm.iastate.edu/ipm/hortnews/files/images/geranium-bac-blight.jpg

http://www.ctahr.hawaii.edu/nelsons/Misc/1_Syngonium_bacterial_leaf_blight_1.jpg

Bibliografia:

„Xanthan gum: production, recovery, and properties” F. GarcõÂ-Ochoa,*, V.E. Santosa, J.A. Casas, E. GoÂmez Biotechnology Advances 18 (2000) 549±579

Guma ksantanowa

Guma ksantanowa, (łac. Gummi Xanthani, ang. Xanthan gum) - polisacharyd pochodzenia mikrobiologicznego. Otrzymuje się ją przez fermentację substratu węglowodanowego przez bakterie Xanthomonas campestris. Hydrokoloid zbudowany z glukozy, mannozy i kwasu glukuronowego, oraz częściowo zestryfikowanych kwasów octowego i pirogronowego. Po oczyszczeniu przez wytrącenie etanolem lub izopropanolem, ksantan jest suszony i mielony. Guma ksantanowa tworzy pseudoplastyczne roztwory, których lepkość jest w małym stopniu zależna od pH, temperatury (stabilny do 130°C) i dodatku soli, oraz czynników mechanicznych (mieszanie). Jest też odporna na kwaśne środowisko. Roztwory ksantanu nie reagują na działanie enzymów i zmiany temperatury. Wytrzymują zarówno ogrzewanie jak i zamrażanie oraz ponowne rozmrażanie. Obecność elektrolitów zwiększa lepkość układu. Dzięki chemicznej i fizycznej stabilności, gumy ksantanowej jest ona szczególnie przydatna do zagęszczania silnie kwaśnych lub zasadowych roztworów. Dodatek gumy guar zwiększa znacznie lepkość roztworu gumy ksantanowej. Ksantan sam nie tworzy żelu, ale z mączką chleba świętojańskiego daje żele elastyczne i termoodwracalne. Jest stosowana jako dodatek do żywności E415. (Informacje z wikipedii)

Wygląd i smak:

Sypki proszek, barwy kremowej, o słabym zapachu.

Budowa molekularna:

Cząsteczka ksantanu oparta jest na szkielecie celulozowym (ß-1,4 D-glukoza) podstawianym tri-sacharydowym łańcuchem bocznym, złożonym z dwóch reszt mannozy oddzielonych kwasem glukuronowym. Połowa końcowych reszt mannozowych jest połączona z kwasem pirogronianowym, a środkowe zazwyczaj z grupą acetylową, podstawienia te stanowią o naładowaniu ujemnym cząsteczki. Z wagą ok. 2×106 Da ksantan w porównaniu do innych polisacharydów jest wyjątkowo jednorodny.

Badania NMR wykazały budowie helisy prawoskrętnej, w której łańcuchy boczne układają sie wzdłuż łańcucha głównego, natomiast w roztworze zawijają sie one wokół niego. Właściwość ta prawdopodobnie stanowi o niezwyklej stabilności cząsteczki w bardzo różnych środowiskach.

(Rysunek dzięki uprzejmości Danisco)

(wikipedia)

Produkcja gumy ksantanowej:

Ze względu na duże zdolności produkcyjne w Chinach ksantan jest obecnie dostępny w dużych ilościach i niskich cenach.

Proces produkcji zaczyna się od wyboru optymalnego szczepu bakterii. Jak dotąd nie opracowano wydajnej metody selekcji szczepów o najwyższych możliwościach produkcyjnych. Badano zależność zdolności produkcyjnej od wirulencji szczepu, jego pochodzenia , od naczyń hodowlanych i wielu innych.

Niewielką część wyselekcjonowanych bakterii namnaża się w celu zaszczepienia dużego bioreaktora. Proces ten nazywany sporządzaniem inokulum polega on na przeniesieniu pojedyńczej kolonii z 24h hodowli na skosie do 5 ml płynnej pożywki i 24h inkubacji w 28ºC przy jednoczesnym wirowaniu (150-350 rpm). Wzrost bakterii zależy od zastosowanych warunków hodowli, w których prowadzi się proces fermentacji. Stosowane są zarówno techniki hodowli ciągłych jak i wsadowych. Jedna z metod zakłada trzydniową fermentację w 30ºC w hodowli okresowej, płynnej z intensywnym mieszaniem. Po fermentacji, „bulion hodowlany”, zawiera bakterie, ksantan i inne związki chemiczne. Dlatego przeprowadza się proces odzyskiwania ksantanu. Utrudnieniem jest bardzo duża lepkość produktu, zmniejsza się ona jednak wraz ze wzrostem rozcieńczenia i temperatury. W pierwszym etapie oczyszczania prowadzi się proces pasteryzacji (np. 30min w 70ºC) w celu zabicia mikroorganizmów, a następnie usuwa się bakterie poprzez filtrację, wirowanie lub enzymatycznie . Kolejnym etapem jest wytrącanie ksantanu przy użyciu etanolu, acetonu lub izopropanolu (roztwór ~2,5%, wskazany przy zastosowaniu w przemyśle spożywczym). Po odwodnieniu w 50-60ºC suchy produkt jest mielony i pakowany w wodoszczelne opakowania.

Encyclopedia of Bioprocess Technology: Fermentation, Biocatalysis, and Bioseparation Published by John Wiley & Sons, Inc.

Strona dokładnie opisująca metody produkcyjne ksantanu:

http://www.mrw.interscience.wiley.com/ebt/articles/ebt222/abstract-fs.html

Medium hodowlane:

Najlepszym źródłem węgla do produkcji jest glukoza i sacharoza. Optymalna zawartość cukrów w podłożu wynosi 2-4% wyższa zawartość nie sprzyja wydajnemu wzrostowi bakterii. Azot bakteriom można dostarczać w postaci organicznej(kwas glutaminowy) lub w postaci makroelementów. Polimer jest produkowany w odpowiedzi na stres wywołany niedoborem węgla i fosforu w podłożu. Przykładowe optymalne medium do hodowli:

Sacharoza 40g/l
Kwas cytrynowy 2,1g/l
NH4NO3 1,144g/l
KH2PO4 2,866 g/l
MgCl2 0.507 g/l
Na2SO4 0,089 g/l
H3BO3 0,006 g/l
ZnO 0,006 g/l
FeCl3_6H2O 0,020 g/l
CaCO3 0,020 g/l
HCl stężony 0,13 ml/l
pH 7.0 ustawione przy pomocy NaOH

Warunki fermentacji:

Fermentacje prowadzi się w zakresie temperatur od 25-34°C. Optymalne pH należy do zakresu 6-8. Istotne jest intensywne napowietrzanie hodowli w celu uzyskania lepszej wydajności. Fermentacje prowadzi się przez około 96h

Zastosowania:

Przemysł spożywczy:

Zgęszczacz i stabilizator
Wyroby bezglutenowe: Jako zamiennik glutenu, zwiększa objętość w porównaniu ze standardem pektynowo-guarowym i trwałość chleba . Mówi się również o zwiększeniu pełności i smakowitości. Ksantan jest dostępny tylko w niektórych hurtowniach, jest droższy od Guaru, ale mąka z niego zrobiona jest lepsza.
Sosy, napoje, desery, lody, sery topione, przetwory owocowe.
Karmy dla zwierząt
Źródło błonnika pokarmowego, obniża wartość kaloryczną
Dzięki właściwości wiązania znacznych ilości wody hydrokoloidy mogą być używane również jako zamiennik
ZDROWOTNOŚĆ: A.D.I. Nie określane.

Ekologia:

Prowadzone są badania nad wykorzystaniem odpadów jako źródła węgla dla bacterii Xanthomonas

Farmakologia:

Zwiększenie trwałości zawiesiny powlekającej leki
Granulowanie
Zwiększanie lepkości, gęstości- pasta do zębów

Kosmetyka:

Kremy

Nauka- reologia Inne:

http://blindedbyscience.pilsch.com/
Malarstwo, ceramika, wyroby papiernicze
Gaszenie pożarów-xantan znalazł zastosowanie w pianach gaśniczych, choć w postaci proszku rozpylonego w powietrzu może być wybuchowy.
Farbowanie tekstyliów
Platformy wiertnicze

(dzięki uprzejmośi Danisco)

Bibliografia:

„Xanthan gum: production, recovery, and properties” F. GarcõÂ-Ochoa,*, V.E. Santosa, J.A. Casas, E. GoÂmez Biotechnology Advances 18 (2000) 549±579
http://www.scielo.br/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S1517-83822000000100014
http://www.springerlink.com/content/v23n302j7w070485/
http://www.scielo.br/scielo.php?pid=S1517-83822005000100012&script=sci_arttext
http://www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?artid=243376
http://demeter.cbr.edu.pl/cgi-bin/sibrol?rec_id=035730&database=SIB&search_type=link&table=rap1&back_path=/sibrol/projects&lang=eng&format_name=@ERRAP
http://www.food.actapol.net/zeszyt6/tom3/abstrakt-885.html
http://www.xanthan-gum.org/
http://www.danisco.com

Produkcja Rumu

Rum jest napojem znanym już z epoki antyku. Miejscem narodzin rumu jest prawdopodobnie subkontynent indyjski. W europie znany jest dzięki Arabom, którzy to przywieźli ten napój na stary kontynent. Za czasów Krzysztofa Kolumba, w Hiszpanii, Maurowie uprawiali ogromne ilości trzciny cukrowej, której sadzonki odkrywca Ameryki, zawiózł w region wysp Morza Karaibskiego, gdzie świetnie się przyjęły. Piraci lubowali się w piciu rumu, stąd jego wzmożoną produkcje przeprowadzano na wyspie Barbados – ostoi piratów. Był to trunek zalecany podczas dalekich wypraw żeglarskich i zastępował na statku słodką wodę, która zwykle po dłuższym czasie nie nadawała się do picia. Fakt że marynarze często nie byli zdolni do pracy po ugaszeniu pragnienia skłonił wiceadmirała brytyjskiej floty „Royal Navy” Edward’a Vernon zwanego Old Grog (ze względu na swój sztormiak) do zaopatrywania statków w grog czyli rum rozcieńczony wodą w stosunku 1:1 i zmieszania z cukrem i sokiem z cytryny. Nieświadomie pan Edward stworzył pierwszy drink alkoholowy z rumem który to dodatkowo przygotowywany był na ogromną skale.

Rysunek 1 Admirał Edward Vernon http://en.wikipedia.org/wiki/Image:Edward-vernon-1.jpg

„Bardzo dobre wino z cukru” (tak nazwał rum Marco Polo) wytwarzany jest z sfermentowanego soku z trzciny cukrowej lub koncentratu tego soku. Najczęściej jednak bezpośrednim substratem w produkcji rumu jest melasa czyli odpad powstający z przerobu trzciny cukrowej na cukier.

Rysunek 2 Trzcina cukrowa http://en.wikipedia.org/wiki/Image:Sugar_cane_madeira_hg.jpg

Substrat ten (wykorzystywany w 90% światowej produkcji rumu) oraz jego pochodzenie determinują smak rumu. Proces powstawania rumu – złota Karaibów jest dwuetapowy. Najpierw prowadzona jest fermentacja z udziałem drożdży gorzelnianych Saccharomyces cerevisiae które dostępne są pod nazwą handlową „DANSTIL EDV493”. W tradycyjnej produkcji, bogata w drożdże piana służy jako ich źródło w kolejnych cyklach fermentacji melasy. Szczep, oraz ilość użytych drożdży a także czas fermentacji maja także ogromny wpływ na walory smakowe rumu. Powstałym produkt poddawany jest destylacji w specjalnych „kolumnowych kadziach”. Różni to destylację rumu od tej, która jest przeprowadzana przy produkcji Brendy czy whisky. Po procesie destylacji, rum poddawany jest leżakowaniu w beczkach z drzewa najczęściej jesionowego lub dębowego. Typ drewna wpływa na końcowy kolor rumu. Uzyskujemy rum o końcowej zawartości alkoholu od 37,5% do nawet 81%

Rysunek 3 od lewej: Gosling's Black Seal z Bermudów, Sailor Jerry's Spiced Navy Rum z USA, Ron Vicaro, Silver Label z Barbados http://pl.wikipedia.org/wiki/Grafika:Three_rums_jvp.jpg

Rum jest bogactwem zaspokajającym potrzeby cielesne oraz duchowe niejednego strapionego konesera tego trunku. Zachwyca paletą barw która rozpoczyna się od białego (rum lekki lub młody) poprzez żółty, złoty kończąc na ciemno brązowym (rum ciężki lub stary). W każdym przypadku niezależnie od użytego substratu początkowego (melasa, sok z trzciny cukrowej)po destylacji otrzymujemy rum biały. W takiej postaci może być bezpośrednio sprzedawany lub poddawany leżakowaniu (dojrzewaniu), gdzie najczęściej zmienia barwę pod wpływem drzewa, z którego wyprodukowano beczki, chyba że zastosujemy drewno jesionowe. Rum biały cechuje się lekkim smakiem i niewielką zawartością alkoholu co czyni go niezastąpionym w tworzeniu różnego rodzaju koktajli owocowych czy drinków serwowanych na zimno. Jednocześnie rum biały posiada szalenie ogromny potencjał starzenia. Używając w procesie leżakowanie beczek z drzewa ciemnego uzyskamy rum każdego koloru począwszy od jasnożółtego. Idąc ta drogą, możnaby się spodziewać, że im ciemniejszy rum kupimy tym będzie on lepszy gatunkowo. Niestety, producenci rumu często, aby skusić nabywców pięknym kolorem trunku, dodają do niego karmelu pod koniec procesu produkcyjnego co pozwala uzyskać ciemniejsze zabarwienie. Czas leżakowania ma ogromny wpływ na końcowy smak rumu. Najbogatszym a zarazem najgłębszym smakiem cechuje się rum brązowy. Rum ciężki jest w smaku bardzo intensywny, dlatego nie wykorzystuje się go do przyrządzania drinków. Sam w sobie zawiera tak bogatą gamę smaków, że nonsensem byłoby jej niszczenie. „Na pirackim statku barman próbujący takich eksperymentów byłby przeciągnięty pod pokładem”. Nie tylko drzewo ma wpływ na końcowy smak rumu. Bardzo ważne są szczepy drożdży, które niektórzy producenci używają niezmiennie od samego początku swej działalności. Nazwy szczepów są pilnie strzeżone. Nie bez znaczenia pozostaje: gatunek, miejsce uprawy oraz wiek trzciny cukrowej, z której produkuje się melasę. Poniżej przedstawiono przybliżony skład melasy z trzciny cukrowej:

woda - 20%
substancja sucha - 80%, a w niej:

sacharoza - 38,4%
inne związki - 41,6%, między innymi:

cukry redukujące - 20%
rafinoza - 1,6%
popiół węglanowy - 7,5%
kwasy bezazotowe - 3,0%
aminokwasy - 1,0%
związki azotowe (ogółem) - 0,5%.

Skład melasy oraz jego konsystencja zależą od:

jakości i składu chemicznego surowca, z którego jest otrzymywana, co uwarunkowane jest miejscem hodowli trzciny cukrowej a co za tym idzie rum pochodzący z europy nigdy nie będzie miał aromatu oryginalnego rumu rodem z Dominikany czy Jamajki.
procesu technologicznego - sposobu przerobu.
warunków przechowywania - gorące wilgotne powietrze z wysp karaibskich które wyostrza zmysły

Dokładne proporcje składników zawartych w melasie odzwierciedlaj późniejszy smak i aromat produkowanego z niej rumu.

Rodzaje rumów

Różnorodne pochodzenie, warunki przechowywania, drożdże, trzcina cukrowa, i melasa spowodowały, że doczekaliśmy się różnorodności gatunków rumu i ta na przykład oryginalny dominikański RON firmy Bermúdez występuje w kilkunastu odmianach różniących się kolorem, paleta smaku oraz zawartością alkoholu:

Bermudez Dorado - 3-letni, brązowy rum 40%
Bermudez Anejo Selecto - 5-letni rum 40%
Bermudez Ron Aniversario - 15-letni rum w beczułkach dębowych ,40%
Ron Bermudez Crystall - rum do koktajli - 75%
Bermudez Ron Don Armando - 8-letni złotożółty wyborowy rum
Bermudez Ron B.Crystall - rum 2 x filtrowany
Bermudez Reserva Especial - jednoroczny rum 40%

Oczywiście im starszy rum tym cena odpowiednio wyższa. Ale naprawdę warto ;-)

To jak popularny jest rum świadczy ilość różnorakich marek które można dostać na całym świecie: Admiral Nelson, Angostura, Appleton Estate, Arehucas, Bacardi, Bambu Rum, Rhum Barbancourt, Bounty Rum, Braddah Kimo's Maui Rum, Brinley Gold Rum, Brugal, Bundaberg Rum, Cacique, Captain Morgan, Carta Vieja, Coruba, Cruzan Rum, Ron Don Q, Flor de Caña, Frederico, Goodwill, Gosling's Rum, Green Island, Havana Club, Malibu Rum, Matusalem & co., Mount Gay, Montilla, Myers's Rum, Old Monk, Pusser's, Ron Diaz, Ron Zacapa Centenario, Sailor Jerry, Stroh.

Krótko o produkcji Ginu

Gin w swej nazwie kryje wiele. Od Aladyna, aż do trunku alkoholowego o minimalnej zawartości od 38% do 40% owego duszka Aladyna 8-o .

Rysunek 1 London dry gin http://fr.wikipedia.org/wiki/Image:Gin_and_Tonic.jpg

Swój charakterystyczny, nieco cierpko – gorzki smak zawdzięcza jałowcowi. Niestety, wbrew błędnemu przekonaniu, nie jałowiec, a żyto i jęczmień stanowią bazę (zacier) do produkcji Ginu. Zacier podlega fermentacji przy użyciu drożdży gorzelnianych np. Saccharomyces diastaticus. Następnie, produkt fermentacji podlega oczyszczeniu i z dodatkiem jałowca podlega destylacji. Możliwe jest także stosowanie rozmaitych mieszanek ziół, owoców i przypraw. Najczęściej stosowanymi to anyżek, kolendra, skórki pomarańczy, dzięgiel, kasja, cytryna i migdały. Istnieją cztery podstawowe gatunki ginu:

genever - gin holenderski
london dry
old tom
seagram's - gin amerykański

Najpopularniejszymi markami są:

Beefeater - produkowany od 1820
BOLS Damrak Amsterdam
Bombay Sapphire
Boodles British Gin
Booth's - wyprodukowany przez Sir Felix Booth'a w 1790
Bulldog Gin
Ginebra San Miguel produkowany na Filipinach
Gordon's
Hendrick's Gin
Martin Miller's Gin - London dry gin
Plymouth - wydestylowany w 1793
Seagram's Gin
South Gin - pochodzący z Nowej Zelandii
Steinhäger
Tanqueray
Uganda Waragi
Whitley Neill Gin - gin destylowany w towarzystwie owoców baobaba i Miechunki peruwiańskiej

Gin jest niezastąpiony przy produkcji drinków. Najpopularniejsze a zarazem najłatwiejsze w przygotowaniu to Gin z tonikiem i lodem lub z sokiem z świeżych cytryn. Co ciekawe Gin zmieszany w odpowiednich proporcjach z wermutem jest podstawą w tworzeniu Martini.

Bibliografia:

- zawartość alkoholu w rumie?

- jak wpływa skład melasy na smak rumu?

- jak wpływa dojrzewanie na smak rumu?